برای دل من
عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من / گفتم می می نخورم گفت: "برای دل من"
آیا دوست دارید برای صلح جهانی کاری انجام دهید؟!


به خانه بروید و به خانواده تان عشق بورزید...



"مادرترزا"

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 25 مهر1391 توسط شکوفه |
می دانی

یک وقت هایی باید

روی یک تکه کاغذ بنویسی

تـعطیــل است

و بچسبانی پشت شیشه ی افـکارت

     
       باید به خودت استراحت بدهی

                                  دراز بکشی

                                  دست هایت را زیر سرت بگذاری

                                                           به آسمان خیره شوی

                                                                  و بی خیال ســوت بزنی


    در دلـت بخنــدی به تمام افـکاری که

    پشت شیشه ی ذهنت صف کشیده اند

    آن وقت با خودت بگویـی

                                  بگذار منتـظـر بمانند!

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 7 اردیبهشت1391 توسط شکوفه |
 
هيچ‌کس زودتر از من

لبخند نمی‌زند

به روی تو

حتی بيداری!

 

وقتی نيستی
 
بهانه می‌گيرد دلم

تلخ می‌شود

سر راه يک چيز شيرين هم بخر

نان و يک چيز شيرين!

 
***
 
وقتی هستی

همه‌ی هستی‌ام را

با لبم

می‌گذارم روی شانه‌هات.


وقتی هستی

هيچ چيز کم نيست

خدا هم هست آن بيرون

جای پاش هم هست بر برف

چقدر رقصيده بود آن شب!

 
 
 
 
 
تولدت مبارک هستی هستی بخش من 
 
 
نوشته شده در تاريخ جمعه 9 دی1390 توسط شکوفه |

از زیر سنگ هم شده پیدایم کن!

دارم کم کم این فیلم را باور می کنم

و این سیاهی لشکر عظیم

عجیب خوب بازی می کنند.

در خیابان ها

کافه ها

کوچه ها

هی جا عوض می کنند و

همین که سر برگردانم

                   صحنه ی بعدی را آماده کرده اند

 

 

از لابلای فصل های نمایش

                               بیرونم بکش

برفی بر پیراهنم نشانده اند

که آب نمی شود

از کلماتی چون خورشید هم استفاده کردم

نشد!

و این آدم برفیِ درون

که هی اسکلت صدایش می کنند

عمق زمستان است در من.

 

اصلا

از عمق تاریک صحنه پیدایم کن!

از پروژکتورهای روز و شب

از سکانس های تکراری زمین، خسته ام!

دریا را تا می کنم

می گذارم زیر سرم

زل می زنم

             به مقوای سیاه چسبیده به آسمان

و با نوار جیرجیرک به خواب می روم

 

نوار را که برگردانند

خروس می خواند...



گروس عبدالملکیان

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 22 آبان1390 توسط شکوفه |

فرصتی نمانده است

بیا همدیگر را بغل کنیم...

                                  فردا

                                  یا من تو را می کشم

                                  یا تو چاقو را در آب خواهی شست

                       ***

همین چند سطر

          دنیا به همین چند سطر رسیده است

                              که انسان کودک بماند بهتر است

                                                    به دنیا نیاید بهتر است!...

  

اصلا این فیلم را به عقب برگردان

            آنقدر عقب

            که پالتوی پوست پشت ویترین

             پلنگی شود که می دود در دشتهای دور...


آنقدر که عصاها پیاده به جنگل برگردند و

                                                     پرندگان به زمین

  

                                     زمین!

                             نه به عقب تر برگرد

                 بگذار خدا دستهایش را دوباره بشوید

                               در آینه بنگرد...


           شاید

              تصمیم دیگری گرفت!


 

" گروس عبدالملکیان "

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 15 آبان1390 توسط شکوفه |

جادوگری که روی درخت انجیر زندگی میکند
به لستر گفت: یه آرزو کن تا برآورده کنم

                     لستر هم با زرنگی آرزو کرد
                     دو تا آرزوی دیگر هم داشته باشد
                     بعد با هر کدام از این سه آرزو
                     سه آرزوی دیگر آرزو کرد

                                   آرزوهایش شد نه آرزو با سه آرزوی قبلی
                                   بعد با هر کدام از این دوازده آرزو
                                    سه آرزوی دیگر خواست
                                    که تعداد آرزوهایش رسید به ۴۶ یا ۵۲ یا...
   

به هر حال از هر آرزویش استفاده کرد
برای خواستن یه آرزوی دیگر
تا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید به...
۵ میلیارد و هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو

                            *                *                 *

بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کرد به کف زدن و رقصیدن
جست و خیز کردن و آواز خواندن
و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتر
                                                بیشتر و بیشتر

در حالی که دیگران میخندیدند و گریه میکردند
                                   عشق می ورزیدند و محبت میکردند
لستر وسط آرزوهایش نشست
آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا
و نشست به شمردنشان تا ......
                                      
                                           پیر شد

و بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود
و آرزوهایش دور و برش تلنبار شده بودند

                            آرزوهایش را شمردند
                            حتی یکی از آنها هم گم نشده بود
                                                    همشان نو بودند و برق میزدند

بفرمائید چند تا بردارید
به یاد لستر هم باشید
که در دنیای سیب ها و بوسه ها و کفش ها
                   
                          همه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشتر حرام کرد !!!


 "شل سیلور استاین"

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 7 مهر1390 توسط شکوفه |

سلام سوژه ی نابم برای عکاسی

ردیف منتخب شاعران وسواسی

سلام «هوبره»ی فرش‌های کرمانی

ظرافت قلیان‌های شاه عباسی‌


تجسم شب باران و مخمل نوری

تلاقی غزل و سنگ یشم الماسی‌


و ذوالفنون، شب چشم تو را سه تار زده

به روی جامه‌دران با کلید «سل لا سی»


دعا، دعای همان روزگار کودکی است:

خدا تُنه ته دوباله تو مال من باسی‌


"حامد عسگری‌"

نوشته شده در تاريخ جمعه 25 شهریور1390 توسط شکوفه |
می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را

می جویمت چنانکه لب تشنه آب را


محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را



بی تابم آنچنانکه درختان برای باد

یا کودکان خفته به گهواره تاب را


بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل

یا آنچنانکه بال ِ پریدن عقاب را



حتی اگر نباشی ، می آفرینمت

چونانکه التهاب بیابان سراب را


ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را



"قیصر امین پور"
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 17 شهریور1390 توسط شکوفه |

 

دگرباره بشوریدم بدان سانم به جان تو       

                                                   که هر بندی که بر بندی بدرانم به جان تو

                                                 

نخواهم عمر فانی را تویی عمر عزیز من    

                                                 نخواهم جان پر غم را تویی جانم به جان تو

                                                

من آن دیوانه بندم که دیوان را همی بندم    

                                                           زبان مرغ میدانم سلیمانم به جان تو

                                                  

سخن با عشق میگویم که او شیر و من آهویم      

                                                    چه آهویم که شیران را نگهبانم به جان تو

                                                   

اگر بی تو بر افلاکم چو ابر تیره غمناکم        

                                                  و گر بی تو به گلزارم به زندانم به جان تو... 

این غزل زیبای مولانا رو که از جمله آهنگای همایون و به نظرم زیباترین اجراش بود تقدیم میکنم به همسر عزیزم که جاش بسیار تا بسیار خالی بود...

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 11 خرداد1390 توسط شکوفه |
 

ما چون دو دریچه ٬ روبروی هم٬

                   آگاه ز هر بگو مگوی هم

                            هر روز سلام و پرسش و خنده٬

                                                     هر روز قرار روز آینده

                         ***

                               عمر آینه بهشت ٬ اما ... آه

                                         بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه...

                          ***

اکنون دل من شکسته و خسته هست٬

                  زیرا یکی از دریچه ها بسته هست

نه مهر فسون ٬ نه ماه جادو کرد٬

                نفرین به سفر ٬ که هرچه کرد او کرد...

 

<مهدی اخوان ثالث>

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 18 اردیبهشت1390 توسط شکوفه |

می‌دانی که آخرين بار

به فاصله‌ی نفسم در رويا بودی

و حالا به وضوحِ بهشت

در دست‌های من؟

 

 

يادم باشد به رسم مردمان مغلوب

تاريخ فتح تو را بنويسم

که ديگر جنگی در نگيرد.

                                          ***

می‌دانی تنم نبودنت را

گریه می‌کند؟ 

 

 

پيکرت را نمی‌نويسم

می‌تراشم با دست

و آنقدر صيقلش می‌دهم

که چيزی بندش نشود.

                                         ***

اگر نباشی

آنقدر نفس نمی‌کشم

که بگويم

آتش در نبود هوا

نيست می‌شود.


 

دم صبح خواب ديدم

داشتی از درخت چيزی می‌خريدی

که تنم کنم

و من در آب

منتظر بودم لباسم را بياوری...

 

<عباس معروفی>

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 22 فروردین1390 توسط شکوفه |

شب بر روی شیشه های تار

می نشست آرام چون خاکستری تبدار

باد نقش سایه ها را در حیاط خانه هر دم زیر و رو میکرد

پیچ نیلوفر چو دودی موج می زد بر سر دیوار


در میان کاجها جادوگر مهتاب

با چراغ بی فروغش می خزید آرام

گویی او در گور ظلمت روح سرگردان خود را جستجو میکرد


من خزیدم در دل بستر

خسته از تشویش و خاموشی

گفتم ای خواب ای سر انگشت کلید باغهای سبز

چشمهایت برکه ی تاریک ماهی های آرامش


                    کوله بارت را به روی کودک گریان من بگشا 

                               

                                    و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی رنگ پری های فراموشی...




<فروغ فرخزاد>

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 7 فروردین1390 توسط شکوفه |
 

یکی دو روز دیگر از پگاه

چو چشم باز می کنی

زمانه زیر و رو

زمینه پرنگار می شود


                      زمین شکاف می خورد

                      به دشت سبزه می زند

                      هر آنچه مانده بود زیر خاک

                      هر آنچه خفته بود زیر برف

                      جوان و شسته رفته آشکار می شود




به تاج کوه

ز گرمی نگاه آفتاب

بلور برف آب می شود

دهان دره ها

پر از سرود چشمه سار می شود


                                نسیم هرزه پو

                                ز روی لاله های کوه

                                کنار لانه های کبک

                                فراز خارهای هفت رنگ

                                نفس زنان و خسته می رسد

                                غریق موج کشتزار می شود



در آسمان

گروه گله های ابر

ز هر کناره می رسد

به هر کرانه می دود

به روی جلگه ها غبار می شود


                          در این بهار آه ...!

                          چه یادها

                          چه حرف های نا تمام

                          دل پر آرزو

                          چو شاخ پر شکوفه باردار می شود


        

                       نگار من

                              امید نوبهار من

                                            لبی به خنده باز کن

                                                                 ببین چگونه از گلی

                                                                             خزان باغ ما بهار می شود!



"سیاوش کسرایی"

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 29 اسفند1389 توسط شکوفه |

قاصدک هان چه خبر آوردی ؟

از کجا و از که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی اما                                     

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

                                  ***

                                        انتظار خبری نيست مرا

                                        نه ز ياری ، نه ز ديار و دياری ، باری

                                        برو آنجا که ترا منتظرند

                                        برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

                                        قاصدک در دل من ، همه کورند و کرند

                                  ***

دست بردار از اين در وطن خويش غريب

قاصدک تجربه های همه تلخ ،

با دلم می گويند ،

که دروغی تو دروغ

که فريبی تو فريب

                                  ***

                                       قاصدک هان... ولی آخر... اي وای

                                       راستی آيا رفتی با باد ؟

                                       با توام ، آيا کجا رفتی آی ...

                                       راستی آيا جايی خبری هست هنوز ؟؟

                                        مانده خاکستر گرمی جايی ، در اجاقی ؟

                                        طمع شعله نمی بندم

                                        خردک شوری هست هنوز ؟


                                   ***


قاصدک

     ابرهای همه عالم شب و روز

                              در دلم می گريند ...


<اخوان ثالث>

نوشته شده در تاريخ جمعه 20 اسفند1389 توسط شکوفه |

گویند زبان هر صبح و عصر به اعضای بدن میگوید: "چگونه اید؟"

               اعضای بدن میگویند:

                                             "خوبیم، اگر تو بگذاری!"


خشم بیش از حد وحشت آرد و لطف بی وقت هیبت ببرد!

نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند، نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند.


درشتی و نرمی به هم در به است     چو فاصد که جراح و مرهم نه است

درشتی نگیرد خردمند پیش      نه سستی که ناقص کند قدر خویش

نه مر خویشتن را فزونی نهد      نه یکباره تن در مذلت دهد

                          

شباني با پدر گفت اي خردمند           مرا تعليـم ده پيرانه يك پند

بگفتا نيكمردي كن، نه چندان          كـه گردد خيره، گرگ تيـز دندان


<<سعدی>>

نوشته شده در تاريخ شنبه 7 اسفند1389 توسط شکوفه |

           بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ

 

           باورم ناید که عاشق گشته ام

 

           گوئیا «او» مرده در من کاینچنین

 

           خسته و خاموش و باطل گشته ام

 

 

 

                                        هر دم از آئینه می پرسم ملول

 

                                        چیستم دیگر، به چشمت چیستم؟

 

                                        لیک در آئینه می بینم که، وای

 

                                        سایه ای هم زانچه بودم نیستم

 

 

 

           همچو آن رقاصه ي هندو به ناز

 

           پای می کوبم ولی بر گور خویش

 

           وه که با صد حسرت این ویرانه را

 

           روشنی بخشیده ام از نور خویش

 

 

 

                                    ره نمی جویم بسوی شهر روز

 

                                    بی گمان در قعر گوری خفته ام

 

                                    گوهری دارم ولی او را ز بیم

 

                                     در دل مرداب ها بنهفته ام

 

  

       

        می روم ... اما نمی پرسم ز خویش

 

        ره کجا ... ؟ منزل کجا ... ؟ مقصود چیست؟

 

        بوسه می بخشم ولی خود غافلم

 

        کاین دل دیوانه را معبود کیست

 

   

 

                                «او» چو در من مرد، ناگه هر چه بود

 

                                  در نگاهم حالتی دیگر گرفت

 

                                  گوئیا شب با دو دست سرد خویش

 

                                  روح بی تاب مرا در بر گرفت

 

 

 

 

 

        آه ... آری... این منم ... اما چه سود

 

        «او» که در من بود، دیگر، نیست، نیست

 

        می خروشم زیر لب دیوانه وار

 

        «او» که در من بود، آخر کیست، کیست؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 29 دی1389 توسط شکوفه |

شادم که در شرار تو می سوزم

شادم که در خیال تو می گریم

شادم که بعد وصل تو باز اینسان

در عشق بی زوال تو می گریم


پنداشتی که چون ز تو بگسستم

دیگر مرا خیال تو در سر نیست

اما چه گویمت که جز این آتش

بر جان من شراره ی دیگر نیست

 

شب ها چو در کناره ی نخلستان

کارون ز رنج خود به خروش آید

فریادهای حسرت من گویی

از موج های خسته به گوش آید

 

شب لحظه ای به ساحل او بنشین

تا رنج آشکار مرا بینی

شب لحظه ای به سایه ی خود بنگر

تا روح بی قرار مرا بینی

من با لبان سرد نسیم صبح

سر می کنم ترانه برای تو

من آن ستاره ام که درخشانم

هر شب در آسمان سرای تو

 

غم نیست گر کشیده حصاری سخت

بین من و تو پیکر صحراها

من آن کبوترم که به تنهایی

پر می کشم به پهنه ی دریاها

 

شادم که همچو شاخه ی خشکی باز

در شعله های قهر تو می سوزم

گویی هنوز آن تن تبدارم

کز آفتاب شهر تو می سوزم

در دل چگونه یاد تو می میرد

یاد تو یاد عشق نخستین است

یاد تو آن خزان دل انگیزیست

کو را هزار جلوه ی رنگین است

 

اما من آن شکوفه ی اندوهم

کز شاخه های یاد تو می رویم

شب ها تو را بگوشه ی تنهایی

در یاد آشنای تو می جویم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 20 دی1389 توسط شکوفه |
 
به یک پلک تو می‌بخشم تمام روز و شب‌ها را
که تسکین می‌دهد چشمت غم جانسوز تب‌ها را

بخوان! با لهجه‌ات حسّی عجیب و مشترک دارم
فضا را یک‌نفس پُر کن به هم نگذار لب‌ها را

به دست آور دل من را چه کارت با دلِ مردم!
تو واجب را به جا آور رها کن مستحب‌ها را

دلیلِ دل‌خوشی‌هایم! چه بُغرنج است دنیایم!
چرا باید چنین باشد؟... نمی‌فهمم سبب‌ها را

بیا این‌بار شعرم را به آداب تو می‌گویم
که دارم یاد می‌گیرم زبان با ادب‌ها را

غروب سرد بعد از تو چه دلگیر است ای عابر
برای هر قدم یک دم نگاهی کن عقب‌ها را

"نجمه زارع"

نجمه زارع در 29 آذرماه 1361 در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. وی شش ماه پس از تولد همراه با خانواده‌اش به قم عزیمت نمود و در آنجا ساکن شدند. دوران دبستان را در مدرسه‌ی «اوسطی» قم گذراند و دوران راهنمایی و دبیرستان را به ترتیب در مدارس «نرجسیه» و «شهدای چهارمردان» پشت سر گذاشت. طی سال‌های 79 تا 81 در دانشگاه همدان به تحصیل در رشته‌ی عمران پرداخت و سرانجام با اشتباه پزشک معالجش در تاریخ 31 شهریور 1384 دارفانی را وداع گفت.

وی در دوران کوتاه زندگی خود با حدود 30 عنوان برگزیده در کنگره‌های شعر و سرایش 4 دفتر شعر، نام خود را در حافظه‌ی ادبی ایران ثبت نمود.


نوشته شده در تاريخ یکشنبه 5 دی1389 توسط شکوفه |


مردم اغلب بي انصاف، بي منطق و خود محورند ولي آنان را ببخش...


اگر مهربان باشي تو را به داشتن انگيزه هاي پنهان متهم ميكنند ولي مهربان باش...


اگر شريف و درستكار باشي فريبت ميدهند ولي شريف و درستكار باش...


نيكي هاي امروزت را فراموش مي كنند ولي نيكوكار باش...


بهترينهاي خود را به دنيا ببخش حتي اگر هيچگاه كافي نباشد


 و در نهايت مي بيني هر آنچه هست همواره ميان تو و خداوند است نه ميان تو و مردم!



(كوروش كبير)

 

نوشته شده در تاريخ شنبه 27 آذر1389 توسط شکوفه |
دلم گرفته ،

دلم عجیب گرفته است.

و هیچ چیز،

نه این دقایق خوشبو ، که روی شاخه ی نارنج می شود خاموش،

نه این صداقت حرفی ، که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست،

نه ، هیچ چیز

مرا از هجوم خالی اطراف

نمی رهاند.

       ***

قشنگ یعنی چه ؟

ـ قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه ی اشکال

و عشق ، تنها عشق

تو را به گرمی یک سیب می کند مانوس.

و عشق ، تنها عشق

مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد،

مرا رساند به امکان یک پرنده شدن.

ـ و نوشداروی اندوه ؟

ـ صدای خالص اکسیر می دهد این نوش.

    ***

ـ چرا گرفته دلت ، مثل آنکه تنهایی.

ـ چه قدر هم تنها!

ـ خیال می کنم

دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی.

ـ دچار یعنی

ـ        عاشق.

ـ و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک ، دچار آبی دریای بیکران باشد.

چه فکر نازک غمناکی!

ـ و غم تبسم پوشیده ی نگاه گیاه است.

و غم اشاره ی محوی به رد وحدت اشیاست.

ـ خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست...

       ***

« اتاق، خلوت پاکی است.

برای فکر چه ابعاد ساده ای دارد!

دلم عجیب گرفته است

خیال خواب ندارم.»

      ***

ببین همیشه خراشی است روی صورت احساس.

همیشه چیزی ، انگار هوشیاری خواب،

به نرمی قدم مرگ می رسد از پشت

و روی شانه ی ما دست می گذارد

و ما حرارت انگشتهای روشن او را

بسان سم گوارایی

کنار حادثه سر می کشیم!

    ***

سفر مرا به زمین های استوایی برد.

و زیر سایه ی آن « بانیان » سبز تنومند

چه خوب یادم هست

عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد:

وسیع باش ، و تنها ، و سر به زیر ، و سخت...

 

نوشته شده در تاريخ جمعه 5 آذر1389 توسط شکوفه |

سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نواز       

                                                             عشق دارد در تصور صورتی صورت گداز

خانه خویش آمدی خوش اندرآ شاد آمدی       

                                                          از در دل اندرآ تا پیشگاه جان بتاز

ذره ذره از وجودم عاشق خورشید توست       

                                                         هین که با خورشید دارد ذره‌ها کار دراز

پیش روزن ذره‌ها بین خوش معلق می‌زنند       

                                                        هر که را خورشید شد قبله چنین باشد نماز

در سماع آفتاب این ذره‌ها چون صوفیان       

                                                      کس نداند بر چه قولی بر چه ضربی بر چه ساز...

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 3 آذر1389 توسط شکوفه |

     

تو کیستی ، که من اینگونه بی تو بی تابم ؟

                  شب از هجوم خیالت نمیبرد خوابم

                       تو چیستی ، که من از موج هر تبسم تو

                                      بسان قایق سرگشته روی گردابم !

                                                            *****

تو در کدام سحر ؟ بر کدام اسب سپید ؟

                   تو را کدام خدا ؟ تو از کدام جهان ؟

                         تو در کدام کرانه ؟
تو از کدام صدف ؟

                                   تو در کدام چمن ؟
همره کدام نسیم ؟ تو از کدام سبو ؟

 

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه !

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین ، آه !

مدام پیش نگاهی ، مدام پیش نگاه !


کدام نشاه دویده است از تو در تن من ؟

که ذره های وجودم تو را که می بینند ،

به رقص می آیند ،

سرود می خوانند !

                   

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

مرا همین بگذارند یک سخن با تو :

به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر !

به من بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف !

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر !


ترا به هر چه تو گویی ، به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه ، صبر مخواه

 

که صبر ، راه درازی به مرگ پیوسته ست !

تو آرزوی بلندی و ، دست من کوتاه

تو دور دست امیدی و پای من خسته ست .

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبز ست و راه من بسته است .


"فریدون مشیری"

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 18 آبان1389 توسط شکوفه |

هر چراغ قرمز

فرصتی است کوچک و بی ادعا

***

فرصتی که تحمیل می شود

تا بازتاب حرفی رها شده را

در چشمان کنار دستي ات تماشا کني...

         هر چراغ قرمز فرصتی است

                         تا دست های سردت را

                                    در دست های گرم کسی که دوست میداری گم کنی...

 

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 11 آبان1389 توسط شکوفه |

                            

خانمها، آقايان فارغ التحصيل ،لطفا كرم ضد آفتاب بماليد!
اگر ميخواستم براي آينده ي شما فقط يك نصيحت بكنم، راه ماليدن كرم ضد آفتاب را
توصيه ميكردم. خواص مفيد آثار مفيد و دراز مدت كرم ضد آفتاب توسط دانشمندان
ثابت شده است، در حالي كه ساير نصايح من هيچ پايه و اساس قابل اعتمادي جز تجربه
هاي پر پيچ و خم شخص بنده ندارند. اينك اين نصايح را خدمتتان عرض ميكنم.


قدر نيرو و زيبايي جوانيتان را بدانيد، ولي اگر هم ندانستيد، مهم نیست! روزي
قدر نيرو و زيبايي جواني تان را خواهيد دانست كه طراوت آن رو به افول گذارد.
اما باور كنيد تا بيست سال ديگر، به عكسهاي جواني خودتان نگاه خواهيد كرد و به
ياد مي آوريد چه امكاناتي در اختيارتان بوده و چقدر فوق العاده بوده ايد. آنطور كه تصور
مي كرديد چاق نبوديد. همه چيز در بهترين شرايطش بوده تا شما احساس
خوب داشته باشيد.

        

نگران آينده نباشيد.اگر هم دلتان میخواهد نگران باشید، فقط اين را بدانيد كه
نگراني همان اندازه مؤثر است كه جويدن آدامس بادكنكي در حل يك مساله ي جبر.

مشكلات اساسي زندگي شما بي ترديد چيزهايي خواهند بود كه هرگز به مخيله ي
نگرانتان هم خطور نكرده اند، از همان نوعي كه يك روز سه شنبه ي عاطل و باطل
ناگهان احساس بد پيدا مي كنيد و نسبت به همه چيز بدبين ميشويد!

با دل ديگران بي رحم نباشيد و با كساني كه با دل شما بي رحم بوده اند، سر
نكنيد.

نخ دندان بكار ببريد.

عمرتان را با حسادت تلف نكنيد. گاهي شما جلو هستيد و گاهي عقب. مسابقه طولاني
است و ، سر انجام، خودتان هستيد كه با خودتان مسابقه ميدهيد.

ناسزا ها را فراموش كنيد. اگر موفق به انجام اين كار شديد راهش را به من هم
نشان بدهيد.

نامه هاي عاشقانه ي قديمي را حفظ كنيد. صورت حسابهاي بانكي و قبضها و ... را
دور بياندازيد.

اگر نمي دانيد مي خواهيد با زندگيتان چه بكنيد، احساس گناه نكنيد. جالبترين
افرادي را كه در زندگي ام شناخته ام در 22 سالگي نمي دانستند مي خواهند با
زندگيشان چه كنند. برخي از جالبترين چهل ساله هايي هم كه مي شناسم هنوز
نميدانند.

                  

تا ميتوانيد كلسيم بخوريد. با زانوهايتان مهربان باشيد. وقتي قدرت زانوهاي خود
را از دست داديد كمبودشان را به شدت حس خواهيد كرد.

ممكن است ازدواج كنيد، ممكن است نكنيد. ممكن است صاحب فرزند شويد، ممكن است
نشويد. ممكن است در چهل سالگي طلاق بگيريد، احتمال هم دارد كه در هشتاد و
پنجمين سالگرد ازدواجتان رقصكي هم بكنيد. هرچه مي كنيد، نه زياد به خودتان
بگيريد، نه زياد خودتان را سرزنش كنيد. انتخابهاي شما بر پايه ي 50 درصد بوده،
همانطور كه مال همه بوده...

دستورالعملهايي كه به دستتان ميرسد را تا ته بخوانيد، حتی اگر از آنها پيروي
نمي كنيد.

از خواندن مجلات زيبايي پرهيز كنيد. تنها خاصيت آنها اين است كه بشما بقبولانند
كه زشتيد .

در شناخت پدر و مادر خود بكوشيد. هيچ كس نمي داند كه آنان را كي براي هميشه از
دست خواهيد داد. با خواهران و برادران خود مهربان باشيد. آنها بهترين رابط شما
با گذشته هستند و به گمان قوي تنها كساني هستند كه بيش از هر كس ديگر در آينده
به شما خواهند رسيد.

         

به ياد داشته باشيد كه دوستان مي آيند و مي روند، ولي آن تك و توك دوستان جان
جاني كه با شما مي مانند را حفظ كنيد.

براي پل زدن ميان اختلافهاي جغرافيايي و روشهاي زندگي سخت بكوشيد، زيرا هرچه بيشتر از عمر شما بگذرد، بيشتر پي مي بريد كه به افرادي كه در جواني ميشناختيد محتاجيد.

سفر كنيد.

برخي حقايق لاينفك را بپذيريد: قيمتها صعود مي كنند، سياستمداران كلك ميزنند،
شما هم پير ميشويد. و آنگاه كه شديد، در تخيلتان به ياد مي آوريد كه وقتي جوان
بوديد قيمتها مناسب بودند، سياستمداران شريف بودند، و بچه ها به بزرگترهايشان
احترام ميگذاشتند.

                  

به بزرگترها احترام بگذاريد.

توقع نداشته باشيد كه كس ديگري نان آور شما باشد. ممكن است حساب پس اندازي
داشته باشيد. شايد هم همسر متمولي نصيبتان شده باشد. ولي هيچگاه نمي توانيد پيش
بيني كنيد كه كدام خالي ميشود يا بشما جاخالي مي دهد.

خيلي با موهايتان ور نرويد وگرنه وقتي چهل سالتان بشود، شبيه موهاي هشتاد ساله
ها ميشود.

دقت كنيد كه نصايح چه كسي را مي پذيريد، اما با كساني كه آنها را
صادر مي كنند بردبار و صبور باشيد. نصيحت ، گونه ي ديگر غم غربت است. ارائه ي
آن روشي براي بازيافت گذشته از ميان تل زباله ها، گردگيري آن و ماله كشيدن بر
روي زشتي ها و كاستي هايشان و مصرف دوباره ي آن به قيمتي بالاتر از آنچه ارزش
دارد، است. اما اگر به اين مسايل بي توجه هستيد لااقل حرفم درمورد كرم ضد آفتاب
بپذيريد!

                                       

۱۹۹۷

"کرت ونه گات از معروف ترین و محبوب ترین نویسنده های معاصر آمریکاس، و معمولا توی کارهاش طنز خاص خودش رو هم داره. توی هشتاد سالگی می گفت که می خواد از کمپانی وینستون شکایت کنه که چرا علی رغم تهدیدات روی بسته های سیگار، اون به این سن رسیده و نمرده، که بالاخره سه سال پیش تو هشتاد و چهار سالگی مرد. از کتاباش کتاب سلاخ خانه شماره 5 یه شاهکاره که هر کی بتونه پیدا کنه و بخونه پشیمون نمی شه."

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 9 آبان1389 توسط شکوفه |

گوش کن!

دورترین مرغ جهان می خواند... 

شب سلیس است و یکدست و باز 

شمعدانی ها 

و صدا دار ترین شاخه ی فصل ماه را می شنود


پلکان جلو ساختمان 

در فانوس به دست و در اسراف نسیم

گوش کن!

جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را 

چشم تو زینت تاریکی نیست 

پلکها را بتکان کفش به پا کن و بیا...

و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو 

و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند...

                                      ***

پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت:

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر است...

 "سهراب سپهری"

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 5 آبان1389 توسط شکوفه |

یک شب ز ماورای سیاهی ها

چون اختری بسوی تو می آیم

بر بال بادهای جهان پیما

شادان به جستجوی تو می آیم 

سرتا بپا حرارت و سرمستي    

چون روزهای دلکش تابستان

 پرمیکنم برای تو دامان را

از لاله های وحشی کوهستان

 

یک شب ز حلقه که به در کوبم

در کنج سینه قلب تو می لرزد

چون در گشوده شد تن من بی تاب

در بازوان گرم تو می لغزد

 

 دیگر در آن دقایق مستی بخش

 در چشم من گریز نخواهی دید

 چون کودکان نگاه خموشم را

 با شرم در ستیز نخواهی دید

 

يك شب چو نام من به زبان آري

مي خوانمت به عالم رويايي

بر موجهاي ياد تو مي رقصم

چون دختران وحشي دريايي



يكشب لبان تشنه من با شوق

در آتش لبان تو ميسوزد

چشمان من اميد نگاهش را

بر گردش نگاه تو ميدوزد



از زهره آن الهه افسونگر

رسم و طريق عشق مي آموزم

يكشب چو نوري از دل تاريكي

در كلبه ات شراره ميافروزم

 

آه ای دو چشم خیره به ره مانده

آری منم که سوی تو می آیم

بر بال بادهای جهان پیما

شادان به جستجوی تو می آیم

 

"فروغ"

 

نوشته شده در تاريخ جمعه 30 مهر1389 توسط شکوفه |

هنگامی که خدا زن را آفريد به من گفت: اين زن است. وقتي با او روبرو شدي، مراقب باش که ... 

                

اما هنوز خدا جمله اش را تمام نکرده بود که شیخ سخن او را قطع كرد و چنین گفت:

بله وقتی با زن روبرو شدی مراقب باش که به او نگاه نكني.

سرت را به زير افكن تا افسون افسانه گيسوانش نگردي

و مفتون فتنه چشمانش نشوي كه از آنها شياطين ميبارند.

گوشهايت را ببند تا طنين صداي سحر انگيزش را نشنوي كه مسحور شيطان ميشوي.

 از او حذر كن كه يار و همدم ابليس است.

مبادا فريب او را بخوري كه خدا در آتش قهرت ميسوزاند و به چاه ویل سرنگونت ميکند مراقب باش....

 و من بي آنكه بپرسم پس چرا خداوند زن را آفريد، گفتم: به چشم.

 شيخ انديشه ام را خواند و نهيبم زد كه: خلقت زن به قصد امتحان توبوده است و اين از لطف خداست در حق تو. پس شكر كن و هيچ مگو....

گفتم: به چشم.

 در چشم بر هم زدني هزاران سال گذشت و من هرگز زن را نديدم،

به چشمانش ننگريستم، و آوايش را نشنيدم.

چقدر دوست ميداشتم بر موجي كه مرا به سوي او ميخواند بنشينم، اما از خوف آتش قهر و چاه ويل باز ميگريختم.

 هزاران سال گذشت و من خسته و فرسوده از احساس ناشي از نياز به چيزي يا كسي كه نميشناختم اما حضورش را و نياز به وجودش را حس مي كردم .

ديگر تحمل نداشتم . پاهايم سست شد بر زمين زانو زدم، و گريستم. نميدانستم چرا؟

 

 قطره اشكي از چشمانم جاري شد و در پيش پايم به زمين نشست...

 به خدا نگاهي كردم مثل هميشه لبخندي با شكوه بر لب داشت و مثل هميشه بي آنكه حرفي بزنم و دردم را بگويم،  ميدانست.

 

 با لبخند گفت: اين زن است .

وقتي با او روبرو شدي مراقب باش كه او داروي درد توست.

بدون او تو غیرکاملی .

مبادا قدرش را نداني و حرمتش را بشكني كه او بسيار شكننده است .

من او را آيت پروردگاريم براي تو قرار دادم. نميبيني كه در بطن وجودش موجودي را میپرورد؟

 

 من آيات جمالم را در وجود او به نمايش درآورده ام.

پس اگر تو تحمل و ظرفيت ديدار زيبايي مطلق را نداري به چشمانش نگاه نكن، گيسوانش را نظر ميانداز، و حرمت حريم صوتش را حفظ كن تا خودم تو را مهياي اين ديدار كنم...

 من اشكريزان و حيران خدا را نگريستم. پرسيدم: پس چرا مرا به آتش قهر و چاه ويل تهديد كردي ؟!

خدا گفت: من؟!!

فرياد زدم: شيخ آن حرفها را زد و تو سكوت كردي. اگر راضي به گفته هايش نبودي چرا حرفي نزدي؟!!

خدا بازهم صبورانه و با لبخند هميشگي گفت: من سكوت نكردم، اما تو ترجيح دادي صداي شيخ را بشنوي و نه آوای مرا ...

و من در گوشه اي ديدم شيخ دارد همچنان حرفهاي پيشينش را تكرار ميكند ...

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 6 مهر1389 توسط شکوفه |

صدای تو را دوست دارم

صدای تو، از آن و از جاودان می‌سراید

صدای تو از لاله‌زاران که در یاد

می‌آید

صدای تو را،

رنگ و بوی صدای تو را، دوست دارم.

جهان در صدای تو آبی ‌ست

و زیر و بم هر چه از اصفهان

در صدای تو آبی ست.

و هر سنت از دیرگاهان

و هر بدعت از ناگهان در صدای تو آبی ست.

"اسماعیل خویی"

 

اول مهر روز تولد بزرگ مرد عرصه ي موسيقي ايران مبارک. (البته با تاخير)

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 4 مهر1389 توسط شکوفه |
من اکنون احساس می کنم ،

بر تل خاکستری از همه آتش ها و امیدها و خواستن هایم ،

تنها مانده ام .

و گرداگرد زمین خلوت را می نگرم.

و اعماق آسمان ساکت را می نگرم.

و خود را می نگرم

و در این نگریستن های همه دردناک و همه تلخ ،

این سوال همواره در پیش نظرم پدیدار است

و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر

که تو این جا چه می کنی ؟

امروز به خودم گفتم :

من احساس می کنم ،

که نشسته ام زمان را می نگرم که می گذرد.

همین و همین .

"دکتر شریعتی"

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 21 شهریور1389 توسط شکوفه |

نه، ديگر نمي شود

نمي شود به واژه باران پناه برد

چتري هميشه هست

نه هرگز نمي شود

كه به تلفيق واقعيت و رويا اميد داشت

چتري هميشه هست

حتي نمي شود كه ديد روشن و واضح

بال پرنده را

غم و اخم پرنده را

و اساسا پرنده چيست

و او چگونه پر و بال مي زند

همراهيان او

و كسان و خانواده اش و پاتوق او خانه اش كجاست

***

هنگام خواب درختان محرمش

پيوسته چشم به راه تن خسته اش نشسته اند

و شاخك خميده ي دل نازك درخت

شكايت نمي كند

                              ***

باور نمي كنم كه پرنده به وقت خواب تنش گريه مي كند

هرگز نشد كه بدانم عروسك است يا كه پرنده

كجاست مهر حقيقت؟

هرگز نشد كه بدانم كه چيست؟

كه شروعش چگونه شد؟

ميانش چگونه است؟

و چه در انتها نصيب و قسمت ماست؟

                                                   ***

چتري هميشه هست بين من و آرزوي من

چتري هميشه هست

چتري هميشه هست بين من و آرزوي من

چتري هميشه هست

 

*خسرو شکیبایی*

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 18 مرداد1389 توسط شکوفه |
 حق با تو بود

مي بايست مي خوابيدم

اما چيزي خوابم را آشفته كرده است

در دو طاقچه رو به رويم شش دسته خوشه زرد گندم چيده ام

با آن گيس هاي سياه و روز پريشانشان

                                                    *****

كاش تنها نبودم

فكر مي كني ستاره ها از خوشه ها خوششان نمي آيد ؟

كاش تنها نبودي

آن وقت كه مي توانستيم به اين موضوع و موضوعات ديگر اينقدر بلند بلند
بخنديم تا همسايه هامان از خواب بيدار شوند 

مي داني ؟

انگار چرخ فلك سوارم

انگار قايقي مرا مي برد

انگار روي شيب برف ها با اسكي مي روم و ....

*****

مرا ببخش
ولي آخر چگونه مي شود عشق را نوشت ؟

مي شنوي ؟
انگار صداي شيون مي آيد

گوش كن
مي دانم كه هيچ كس نمي تواند عشق را بنويسد

اما به جاي آن
مي توانم قصه هاي خوبي تعريف كنم

گوش كن
يكي بود يكي نبود
زني بود كه به جاي آبياري گلهاي بنفشه
به جاي خواندن آواز ماه خواهر من است
به جاي علوفه دادن به ماديان های آبستن
به جاي پختن كلوچه شيرين
ساده و اخمو
در سايه بوته هاي نيشكر نشسته بود و كتاب مي خواند

صداي شيون در اوج است
مي شنوي؟

براي بيان عشق
به نظر شما
كدام را بايد خواند ؟
تاريخ يا جغرافي ؟

مي داني ؟
من دلم براي تاريخ مي سوزد
براي نسل ببرهايش كه منقرض گشته اند
براي خمره هاي عسلش كه در رف ها شكسته اند

گوش كن
به جاي عشق و جستجوي جوهر نيلي مي شود چيزهاي ديگری نوشت

*****

حق با تو بود

مي بايست مي خوابيدم

اما مادربزرگ ها گفته اند

چشم ها نگهبان دل هايند

مي داني ؟
از افسانه هاي قديم چيزهايي در ذهنم سايه وار در گذر است
كودك
خرگوش
پروانه...

 

و من چقدر دلم مي خواهد همه داستانهاي پروانه ها را بدانم كه
بي نهايت بار
در نامه ها و شعر ها
در شعله ها سوختند
تا سند سوختن نويسنده شان باشند

پروانه ها
آخ !!
تصور كن
آن ها در انديشه چيزي مبهم
كه انعكاس لرزاني از حس ترس و اميد را
در ذهن كوچك و رنگارنگشان مي رقصاند به گلها نزديك مي شوند

*****

يادم مي آيد
روزگاري ساده لوحانه
صحرا به صحرا
و بهار به بهار
دانه دانه بنفشه هاي وحشي را يك دسته مي كردم

*****

عشق را چگونه مي شود نوشت
در گذر اين لحظات پرشتاب شبانه
كه به غفلت آن سوال بي جواب گذشت
ديگر حتي فرصت دروغ هم برايم باقي نمانده است
وگرنه چشمانم را مي بستم و به آوازي گوش ميدادم كه در آن دلي مي خواند

*****

من تو را

او را

كسي را دوست مي دارم

 

<حسین پناهی>

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 13 مرداد1389 توسط شکوفه |

امشب از آسمان ديده تو

             روي شعرم ستاره مي بارد

                              در سكوت سپيد كاغذها

                                            پنجه هايم جرقه مي كارد

شعر ديوانه تب آلودم

شرمگين از شيار خواهش ها

پيكرش را دوباره مي سوزد

عطش جاودان آتش ها

                             *****

آري، آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

از سياهي چرا حذر كردن

شب پر از قطره هاي الماس است

آنچه از شب بجاي مي ماند

عطر سكر آور گل ياس است

                              *****

                                آه، بگذار گم شوم در تو

                                كس نيابد ز من نشانه من

                                 روح سوزان آه مرطوبت

                                 بوزد بر تن ترانه من

                                                       *****

                                                                آه، بگذار زين دريچه باز

                                                                 خفته در پرنيان رؤياها

                                                                 با پر روشني سفر گيرم

                                                                  بگذرم از حصار دنياها

داني از زندگي چه ميخواهم

من تو باشم، تو، پاي تا سر تو    

زندگي گر هزارباره بود

بار ديگر تو، بار ديگر تو

                                 آنچه در من نهفته دريائيست

                                  كي توان نهفتنم باشد

                                  با تو زين سهمگين توفاني 

                                  كاش ياراي گفتنم باشد

                                                      *****

بسكه لبريزم از تو، ميخواهم  

                     بدوم در ميان صحراها

                             سر بكوبم به سنگ كوهستان

                                                      تن بكوبم به موج درياها

 بسكه لبريزم از تو، ميخواهم

               چون غباري ز خود فرو ريزم

                                  زير پاي تو سر نهم آرام

                                                به سبك سايه تو آويزم 

                                        *****

 آري، آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

نوشته شده در تاريخ جمعه 1 مرداد1389 توسط شکوفه |
دلم تنگه براي گريه كردن

كجاست مادر كجاست گهواره ی من؟     

                        

همون گهواره اي كه خاطرم نيست

            همون امنيت حقيقي و راست

                  همونجايي كه شاهزاده قصه

                            هميشه دختر فقيرو مي‏خواست

 

همون شهري كه قد خود من بود

              از اين دنيا ولي خيلي بزرگتر

                نه ترس سايه بود نه وحشت باد

                       نه من گم مي‏شدم نه يك كبوتر


             

دلم تنگه براي گريه كردن

كجاست مادر كجاست گهواره ی من؟

نگو بزرگ شدم نگو كه تلخه

       نگو گريه ديگه به من نمياد

                    بيا منو ببر نوازشم كن

                          دلم آغوش بي‏دغدغه مي‏خواد

              

    تو اين بستر پاييزي مسموم

          كه هر چي نفس سبزه بريده

               نمي‏دونه كسي چه سخته موندن

                                    مث برگ روي شاخه ی تكيده

              

دلم تنگه براي گريه كردن

كجاست مادر كجاست گهواره ی من؟

 

ببين شكوفه ی دلبستگي‏هام

        چقدر آسون تو ذهن باد مي‏ميره

          كجاست اون دست نوراني و معجز

                                 بگو بياد و دستمو بگيره

        

كجاست مريم ناجي مريم پاك؟

       چرا به ياد اين شكسته تن نيست؟

                          تو رگبار هراس و بي‏پناهي

                                چرا دامن سبزش چتر من نيست؟

***
دلم تنگه براي گريه كردن

             كجاست مادر كجاست گهواره ی من...

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 10 تیر1389 توسط شکوفه |

برای تو قصه نمی گویم

          تو خود زیباترین قصه ی آفرینشی

برای تو شعر نمی سرایم

        تو خود موزون ترین ترانه ی طبیعتی

برای تو از صفای چشمه سارها سخن نمی گویم

         تو خود سرچشمه ی زلال جویبارانی

برای تو آبی بلند آسمان را توصیف نخواهم کرد

         قامت تو خود جلوه ای از بلندای افق است

برای تو از شادابی گلها نخواهم گفت

        تو خود با طراوت ترین گل واژه ی زندگی هستی

برای تو از طراوت سحرگاهان نخواهم گفت

         تو خود با طراوت ترین سحر در طلوع حضوری

برای تو از عشق نمی گویم

         تو خود تجلی مسلم احساسی در دامان وسیع عشق

برای تو از قلبم نمی گویم

        که اگر کلامی بگویم برای نوشتنش همه ی کاغذهای دنیا کم است

 

برای تو از خودت می گویم

از پاکی بی مانند وجودت

       که مثل غنچه های روییده بر دامان دوردست ترین سرزمین رویاهاست

برای تو از خودت می گویم

       که بلندترین قله ی عشقی بر سرزمین طوفان زده ی احساسم

وقتی از تو سخن می گویم

  همه ی غنچه های شاداب عشق

              بر دشت های وجودم می رویند

                         و عطر مطبوع دوست داشتن

                                  همه ی وجودم را پر می کند

"بی تا بهروزیان" !

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 7 تیر1389 توسط شکوفه |

شب بود و ماه و اختر و شمع و من و خیال

خواب از سرم به نغمه مرغی پریده بود

در  گوشه اتاق فرو رفته در سکوت

رویای عمر رفته مرا پیش دیده بود

درعالم خیال به چشم آمدم پدر

کز رنج چون کمان قد سروش خمیده بود

موی سیاه او شده بود اندکی سپید

گویی سپیده از افق شب دمیده بود

یاد آمدم که در دل شبها هزار بار

دست نوازشم به سر و رو کشیده بود

از خود برون شدم به تماشای روی او

کی لذت وصال بدین حد رسیده بود...

روز پدر رو ـ البته با يه روز تاخير ـ به تمام پدراي مهربون و دوستداشتني که گاهي

 مهرشون زير نگاه محکم و امنشون مخفي ميشه و شايد کم رنگ تر از مهر مادري

 به چشم مياد، از صميم قلب و با تمام وجودم تبريک ميگم.

و مخصوصا يه تبريک ويژه به باباي دلپاک و پر مهر خودم

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 6 تیر1389 توسط شکوفه |

تاج از فرق فلک بر داشتن        جاودان آن تاج بر سر داشتن

در بهشت آرزو ره یافتن          هر نفس شهدی به ساغر داشتن

روز در انواع نعمت ها و ناز       شب بتی چون ماه در بر داشتن 

صبح از بام جهان چون آفتاب     روی گیتی را منور داشتن

شامگه چون ماه رویا آفرین      ناز بر افلاک و اختر داشتن 

چون صبا در مزرع سبز فلک     بال در بال کبوتر داشتن

حشمت و جاه سلیمان داشتن    شوکت و فر سکندر داشتن

تا ابد در اوج قدرت زیستن     ملک هستی را مسخر داشتن

بر تو ارزانی که ما را خوشتر است                        

                                                    لذت یک لحظه مادر داشتن               

روز مادرو به تمام مادرا و مخصوصا

مامان خوشگل و ماه و مهربون و دوست داشتنی و تک خودم

خیلی خیلی تبریک میگم.

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 12 خرداد1389 توسط شکوفه |

همانا هر کس خود را در آنجایی بیش از همه آزاد می انگارد که بیش از همیشه

 احساس زیستن می کند: گاهی در شیفتگی، گاهی در وظیفه، گاهی در

 شناخت و گاهی در خوش باشی و هوس.

"نیچه"

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 6 خرداد1389 توسط شکوفه |

من رقص دختران هندی را بیشتر از نماز پدر و مادرم دوست دارم.

زیرا اینان از سر عشق می رقصند و آنان از سر ترس نماز می خوانند.

"دکتر شریعتی"

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 4 خرداد1389 توسط شکوفه |

 دلم پر از حرف و لبم پر از سکوت

سکوتی پر از رسوایی !!

که دشوار است تو را از دل به لب آوردن و ناشکری است این سکوت خسیس...

 

باید فریاد زد تو را، باید عطر بی دریغ تو را در فضا پاشید، عمیـــــــــق بویید، نفس کشید،

 در حضور سرشارت غرق شد، چشم ها را بست

 و لذت برد...

 

 ای شورانگیزترین اندوه شب های من...

ای که تمــــام معنای نا تمام هستی در نگاهت جولان می دهد...

ای که لبخندت در چشمانت شعله می کشد و درخشانترین حقایق را با

عمیق ترین کلمات فریاد می زند...

 

با تو زمان گهواره ایست از ابرها در نوازش بی دریغ بادها...

و چه خوش است تاب خوردن و تاب خوردن...

                                           لای لای لای...

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 29 اردیبهشت1389 توسط شکوفه |

من خودم را بهتر از ديگران ميشناسم


و خداي من، مرا بهتر از خودم ميشناسد


خدايا... مرا به آنچه كه ميگويند محاكمه نفرما


و بهتر از آنم قرار ده كه ميگويند


و گناهاني را كه نميدانند بيامرز...



"حضرت علي"

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 28 اردیبهشت1389 توسط شکوفه |

من فقط عاشق اینم

حرف قلبتو بدونم

الکی بگم جدا شیم

تو بگی که "نمی تونم"               

 

من فقط عاشق اینم

بگی از همه بیزاری

دو سه روز پیدام نشه تا

ببینم چه حالی داری

 

 

من فقط عاشق اینم

عمری از خدا بگیرم

اینقدر زنده بمونم

تا به جای تو بمیرم                                 

 

من فقط عاشق اینم                         

روزایی که با تو تنهام

کار و بار زندگیمو                                

بذارم برای فردا                

 

من فقط عاشق اینم

وقتی از همه کلافه ام

بشینم یه گوشه ی دنج

موهای تو رو ببافم

                                      

 

عاشق اون لحظه ام که

پشت پنجره بشینم

حواست به من نباشه

دزدکی تو رو ببینم

 

 

 

من فقط عاشق اینم

عمری از خدا بگیرم

اینقدر زنده بمونم                           

تا به جای تو بمیرم...   

                 

"افشین مقدم"

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 27 اردیبهشت1389 توسط شکوفه |

روزي ما دوباره كبوترهايِمان را پيدا خواهيم كرد

و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت.

***

روزي كه كم ترين سرود

                          بوسه است               

و هر انسان

برايِ هر انسان

برادري ست.

روزي كه ديگر

درهايِ خانه شان را نمي بندند

قفل

               افسانه يي ست

و قلب

       براي زندگي بس است.

روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطرِ آخرين حرف دنبالِ سخن  نگردي.

روزي كه آهنگِ هر حرف، زندگي ست

تا من به خاطرِ آخرين شعر رنجِ جُست و جويِ قافيه نبرم.

روزي كه هر لب ترانه يي ست

تا كم ترين سرود، بوسه باشد.

روزي كه تو بيايي، برايِ هميشه بيايي

 و مهرباني با زيبايي يكسان شود...

       

روزي كه ما دوباره براي كبوترهايٍ مان دانه بريزيم...

             

و من آن روز را انتظار مي كشم

حتي روزي

که ديگر

نباشم.

( احمد شاملو )

نوشته شده در تاريخ شنبه 25 اردیبهشت1389 توسط شکوفه |
سلام به همه ی دوستان عزیز

امروز تصمیم گرفتم با گذاشتن یه مطلب، نوشتن توی وبلاگو شروع کنم، واسه همین داشتم یه چرخی توی فایلام میزدم که یه چیز خوب انتخاب کنم که یه دفعه یکی از شعرای استاد سخن پارسی، فردوسی بزرگ، که به احوالات این روزها هم بی شباهت نبود، به شدت جذبم کرد... داشتم فکر میکردم که با این شعر شروع کنم که یادم اومد در آستانه ی بزرگداشت این استاد شیرین سخن هم هستیم و هیچ جای شکی باقی نموند. و خیلیم خوشحال شدم که تو همچین روز بزرگی نوشتنمو شروع میکنم. انگار قسمت اینه که هممون با روز بزرگداشت یکی از بزرگان شروع کنیم و همینه که وبلاگمونو بی نظیر کرده

اینم شعر بی بدیل و فوق العاده این استاد شیرین سخن سرزمینمون "ایران"

                  

                    "یادش جاودانه بزرگ باد"

 

هــمـانا که آمــد شــما را خبـــــر / که مــــا را چه آمد ز اخـــــــتر به ســـر

از این مار خوار اهریمن چهـــرگان / ز دانایی و شــــــــرم بــــی بهرگـــــان

نه گنج و نه نام و نه تخت و نـــژاد / همی داد خواهند گیتـــــــی به بــــاد

از این زاغ ســاران بی آب و رنــگ / نه هوش و نه دانش نه نام و نه ننگ

هم آتـــــش بــمردی به آتشـــکده / شــــدی تیره نوروز و جــــــشن سده

نه تخت و نه دیهیم بینی نه شهر / ز اخــــــتر هـــــمه تــــازیان راست بر

برنــجـــد یکی دیــــگـری برخــــورد / بــــداد و بــــبـــخش هـــــــمی ننگرد

پیاده شود مـردم جـــنگ جــــــوی / سوار آنک لاف آرد و گفـت و گـــــــوی

شود خار هر کـس که بد ارجــمند / فرومـــــایـــه را بــخـــت گــــــــردد بلند

کشاورز جنگی شـود بـــی هــنــر / نــــژاد و بـــــــزرگی نـــــــیـــــاید به بر

ربــایــد هـمی این از آن آن از این / ز نـــفـــریــــن نــــدانــنـــــــد باز آفرین

هــمــه گنــج ها زیر دامــن نــهنـد / بـــمیــــرند و کوشش به دشمن نهند

زیان کسان از پـــی سـود خویش / بــــجــویــنـــد و دیــن انــدر آرند پیش

بــریــزند خــون از پــی خواســتــه / شــود روزگــار مــهــان کـــــــــــاسته

ز شیـر شـتر خـوردن و سـوسـمار / عــــرب را به جــایی رسیدسـت کار

که تـــــاج کیــــانــــــی کـــنـــد آرزو / تــفــو بــر تــو ای چــرخ گـــردون تفو

همه بوم ایـران تو ویـــران شــمـــر / کــنام پـلــنگان و شــیــران شــمــر

پـــــر از درد دیـــــــدم دل پارســـــا / که اندر جـــهــان دیـــو بــد پادشـــاه

نــــمانــیــم کـیـن بوم ویــران کنند / هــمــی غــارت از شــهـر ایران کنند

نـــــخوانـنـد بر ما کــــسـی آفــرین / چـــو ویـــران بود بوم ایـــران زمـــین

دریغ است ایران که ویـــران شـــود / کـــنــام پــلنــگان و شــیران شـــود

همه سربه سر تن به کشتن دهیم / از آن به که ایران به دشمن دهیم

چو ایـــران مبـــــاشد تــــن من مباد / در این مرز و بوم زنده یک تن مباد…

                                                            

 

نوشته شده در تاريخ جمعه 24 اردیبهشت1389 توسط شکوفه |

آپلود عکس

خرید اینترنتی

فال حافظ

قالب وبلاگ

.: Weblog Themes By Blog Skin :.

آپلود عکس

خرید اینترنتی

فال حافظ

قالب وبلاگ